رضایت

دور یا نزدیک،

راهش می توانی خواند

هر چه را آغاز و پایانی است،

-حتی هر چه را آغاز و پایان نیست-!

زندگی راهی است.

از به دنیا آمدن تا مرگ!

شاید،مرگ هم راهی است.

راه ها را کوه ها و دره هایی هست،

اما-هیچ نزهتگاه دشتی نیست!

هیچ رهرو را مجال سیر و گشتی نیست!

هیچ راه بازگشتی نیست...!

این هم حکایت استاد عزیز و بزرگوارم (محمود)خسرو شکیبایی.

این بار هم پس از مدتها ،مرگ عزیزی چون خسرو شکیبایی باعث این شد تا چند کلامی را بگنجانم از دل پر دردی که حالا رفتن خسرو اون و جریحه دار ترش کرد.

اولین بار خسرو رو روی پرده ی سینما دیدم ،هنرمندی قدرتمند با بیانی بی نظیر.

بعدها چندین جلسه افتخار شاگردی استاد نصیب این حقیر شد.البته به لطف استاد اصغر فریدی ماسوله که از دوستان خیلی نزدیک خسرو بودن.یادم میاد استاد ماسوله در شناخت بیشتر خسرو خیلی کمکم کرد ولی حیف که اون روزها اونقدر نوجوان بودم که هرگز قدر استاد شکیبایی رو ندونستم.

رفتن استاد از بین ما دوستداران هنر نمایش ضایعه ی بزرگیه وپس از این تنها با خاطرات استاد ویادگار های ارزشمند استاد شکیبایی می تونیم ادامه بدیم تا بلکه باز هم یاد هامون سبز سبز در دلهامان تا همیشه بهاری بماند.

چقدر خسرو ی عزیز یادت با خاطرات زیبایی همراه است در دلم، بعد از این تنها شکیبایی در به یاد تو بودن نیاز است

در گذشت استاد شکیبایی را به همه ی دوستدارانش تسلیت می گویم....

روحش شاد و راهش پر رهرو باد.

شب شد و من بار دگر

بی کس و تنها شده ام

چون بره ای گمشده از

گله به صحرا شده ام

می دونم بهانه اس اگه بگم تو این مدت فرصت نوشتن رو نداشتم.

اما اینو بگم که، گاهی آدم می مونه چطوره رسم این دنیا،یا اونقدر وقت داری که نمی دونی چی کار کنی ،یا اونقدر سرت شلوغ می شه که وقت سر خا روندن رو هم نداری ،چه برسه به اینکه بخوا ی بنویسی!

چه قدر خوبه هی تکرار کنیم که قدر همه چیز رو وقتی داریم بدونیم...

اون وقته که غبطه ی چیزی رو نمی خوریم

به قول شاعر:ناگهان چقدر زود دیر می شود...

مگه نه؟؟؟

                                                          یا حق

                                               رضایت

سلام تو یه شب برفی!

این روزها به نوعی یاد آور خاطراتی است برام که خیلی دوستش دارم !

حرف از دوست داشتن شد، یادم اومد همین چند روز پیش همین دوست داشتن دا شت کار دستم می داد تنها به این دلیل که ما هنوز معنای دوست داشتن رو درست نفهمیدیم!

دوست عزیزی ،مهربان استادی در گذشته هام داشتم که می گفت:آدما اگه تو زندگی شون بفهمند دنبال چی هستند کلی از مشکلات حالاشون حل میشه!خلاصه ی حرفش این بود :آدم اگه پیش ازهر  حرکتی نیت شو

بفهمه و مشخص کنه، هیچ دلشوره ای سراغش نمی یاد که هیچ، خیالش از بابت خیلی مسائل راحته.این آخریه خیلی مهمه وحیاتی اگه بفهمیمش ،همین...

از اون روز به بعد بود که همین حرف ساده وتکراری برام مهم شد و البته خیلی جا ها هم ازش نتیجه گرفتم اگه باور ندارید به امتهانش می ارزه ،فقط یه بار امتهانش کنید اون وقت می فهمید از چی حرف زدم و چقدر می تونه همین نکته ی به ظاهر ساده کمکتون کنه...

اینم بگم به شاگرد بودن در مقابل  شما عزیزان  که تحملم می کنید افتخار میکنم،خواهشم اینه، مرا از راهنمایی ارزشمند خودتون بی نصیب  نگذارید.

                                                                                کوچکتر

                                                                                 رضایت

 امروز هم فرا رسید وگذشت...

مدتیه در حال باز نویسی متن نمایشنامه ی  بازماندگان دیار عطش «بانوی کوفه» بودم.

امروز بلاخره بازنویسی متن تموم شد ،البته چیزی که برام جالبه اینه که امروز روز تولدمه...واین سعادتیه که پس از مدتی امروز این مهم به پایان رسید.

امسال حقیقتش خیلی سعی نکردم که مثل پارسال کار حتما اجرا بشه ولی دوست داشتم که    باز نویسی کار زودتر تموم بشه تا کسی ازم خرده نگیره که امسال کوتاهی کردم .

امسال تنها دوست داشتم متن چیزی کم نداشته باشه ویه خورده ام شما سعی کنید که کار اجرایی بشه ...اما این اتفاق نیافتاد که هیچ ،عده ای هم به من خرده گرفتند که من ...

وباز هم حکایت همیشگی که باعث میشه اینجا ازش حرف بزنم !

اینکه چقدر خوبه قدر چیزایی رو که داریم زمانی بدونیم که هستش وداریم باهاش زندگی          می کنیم نه اینکه وقتی از دست می دیم، قدرشو بدونیم که جز پشیمانی دیگه سودی نداره...

نمیدونم شاید امسال حکمتی بود تا انشاالله سال آینده این کار جدی تر اجرا بشه وما ازش درس بگیریم ،آخه  بچه های تئاتری خوب می دونند پس از اجرای کار نمایش یه دلتنگی خاصی سراغ آدمای اون نمایش می یاد که به کلام    نمی یاد! ومن خیلی این دلتنگی سراغم اومد اما چه     می شه کرد وقتی...؟

امیدوارم منو بخشیده باشید ،همین جا از دوستانی که این نوشته رو خوندن می خوام به بقیه هم بگن که من  قصدم به هیچ وجه اجرا نشدن کار نبوده وشایدم مثل پارسال معجزه ای بشه و کار اجرا بشه که اینم به همت واراده ی شما مربوط می شه...

التماس دعا

رضایت

 یه روز...شعر زیبایی رو، روی سنگ مزار استاد عزیزم زنده یاد «مهدی فتحی »خوندم :

چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت آزمون تلخ زنده به گوری !

چه بی تابانه تو را طلب می کنم !

ای شرم

ای کبود

تنها برای مردمک چشم های اوست

گر می پرستم ات.

                                                                                               احمد شاملو

                                                                                                     رضایت

من مانده ام چه بایست کرد،

وقتی که اگر کوچک باشی لقمه ای پیشت نمی اندازند ،

واگر بزرگ ،

اعتمادی به آن همه دستها که لقمه ای پیشکش ا ت می کنند،

نیست...

                                                                                                       پستو نامه

                                                                       نوشته ی حمید ا مجد

...حالا دیگه

غمی نیست ،

که این دل باشه

یا نباشه

وقتی تو نباشی...

                                                                                   التماس دعا

                                                                                    رضایت 

تا زمیخانه و می نام و نشان خواهد بود                                    سر ما خاک ره  پیر مغان خواهد بود

حلقه ی پیر مغان از ازلم در گوش است                                 بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود

باورش برایم خیلی سخته.

اینکه حمید عاملی هم رفت...

امسال که نکوداشت ی  به مناسبت یک عمر فعالیت در حوزه ی نوجوان برای عاملی برگزار شد ،                                      اون جابود که برای آخرین بار حمید عاملی را دیدم .

سخته شنیدن نبود عاملی در میان ما، ما بچه هایی که در آغاز راهی قرار گرفتیم ،که با نبود عاملی ها ،سختی پیمودنش دو چندان می شه.

با با بزرگ  عاملی هرگز یادم نمی ره ،چه امید وارانه آنروز دلگرممان کردی که حالا حالا ها قصد رفتن از پیش ما رو نداری،اما با تو چه کردند ؟چه کردند که بچه هاتو اینگونه ترک کردی؟

سردی نبود گرمی صدای نازنینتو چطور تاب بیا ریم؟ما که در این سردی کلا ممان گرمی صدای تو رهنمونمون می شد ؟        بابا عاملی هم رفت،رفت که دیگه فراموش نکنیم یک عمر تلاش بی مزد ومنتش را...

آخه بغضی عظیم با رفتنش تو گلوم لونه کرده ،هنوز یادم نرفته مهدی فتحی عزیز،حسین پناهی همیشه عاشق،

و...این آخری هم حمید عاملی دوست داشتنی رو،بابا به خدا که این عزیزان با رفتنشون هم به ما درس می دند . 

می گن که ما عاشق ایران و فرهنگ وهنر ومردم این مملکتیم و برای عشقمون از مادیات و زندگیمون میگذریم.اونایی که دم از خدمت به مردم می زنید ،خدمت به مردم یعنی چی؟به خدا که عاملی داشت در بدترین شرایط زندگیش به فرهنگ و هنر ایران عزیز خدمت می کرد.بی داشتن هیچ توقعی.این آخری ها که از فرط بی مهری ها و بدهی هایش به خاطر فرهنگ این مملکت حال و روز مسا عدی نداشت، باز هم کوتاهی نکرد.

اما ما چه کردیم؟چه می کنیم با امثال عاملی ها که در بین ما هستند و ما به انتظار ...

                             بابا    باباعاملی دلم گرفت از اینکه هیچ وقت ندیدم  اونایی که مثلا بزرگ شدن ،شخصیت های تو قصه هات بشن .اونایی که         با شنیدن صدای نازنینت  باخودشون تو بچه گی  قرار گذاشتند ،یه روزی اگه کسی شدند چون دهقان فداکار از همه چیزشون بگذرند، اما وقتی بزرگ شدن یادشون رفت و حتی حاضر نشدن یادی از فداکاری های تو بکنند .

                             اینه  درد بی درمون من اینه که چطور میشه اگه،  قدر بزگامونو زمانی بدونیم که هستند، زمانی از اونا دست گیری کنیم که دارند با  مشکلاتشون سر می کنند وبه سختی زندگی می کنند.

                             اونا اونایی که با صدای عاملی بزرگ شدید ،بچه هاتون تا همین چند وقت پیش با صداش زندگی می کردند ،تو رو خدا   نزارید مثل همیشه بشه حکایت نوش دارو پس از مرگ سهراب ...

                             در آ در آخر کودکان یتیم شده ی بابا عاملی بهتون تسلیت میگم ...و اینم بگم  شنیدم بابا عاملی آرزو داشت شاهنامه

                             فرد فردوسی رو براتون قصه کنه وحالا که دیگه از بینمون رفت این مهم رو برامون به یادگار گذاشت .

                                                                                                                                             روحش شاد ویادش گرامی

                                                                                                                                                          رضایت

            سعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگز                  مرده آن است که نامش به نکویی نبرند

امروز پس از مدتی ،به خونه امدم ،احساس می کنم چند روزیه از زندگی عقب افتادم.ولی مسافرت یا هجرت گاهی لازمه درست مثل اکبر رادی عزیز که رفت و دیگه به خونه نیومد، تا ثابت بکنه برای همیشه از دست دادیمش.                                                                                                                                                                                                      وحالا می بینم دیگه رادی نیست،که مثل همیشه جواب سلامم وبده ومن درس زندگی رو از کلام زیباش یاد بگیرم و همراه خودش شب روی سنگ فرش خیس و ببینم.

راستش با اکبر رادی عزیز زمانی آشنا شدم که خیلی دیر شده بود،درست ده سال که در مقابل بزرگی رادی به سان یک روزه.

حالا که دیگه اون نیست …

نیست که دیگه ما یادمون بره  سراغی از وجود نازنینش از نوشته های  زیباش بگیریم تا بلکه زندگی رو مثل اون ببینیم و درس راه آیندمون بشه...

درست  مثال همه ی اونا یی که در میان ما هستند و قدرشونو زمانی می فهمیم که دیگه خیلی دیر شده…

                                                                            یادش گرامی  روحش شاد